کودک بودم. در واقع در سن ابتدایی بودم. مدرسه ما چند قسمت از مستند «حس برتر» که در زمان خودش یکی از مستندهای بسیار عالی از حیات وحش بود را برایمان پخش کرد. واقعا هیجان انگیز بود.

    در واقع از همان سن به این نوع مستندها علاقه خاصی داشتم. همیشه به همراه پدرم به تماشای این مستندها می نشستیم. اما از آنجا که هیچ مستندی از حیات وحش ایران پخش نمی شد، فکر می کردم ایران حیات وحشی ندارد. خودم هم در شهر تهران متولد شدم؛ به همین دلیل هیچ حیوانی را به غیر از باغ وحش در هیچ کجا ندیده بودم. حتی قوچ و میش که حیوان اصلی ایران محسوب می شود. پس حق داشتم که چنین فکری بکنم. اما خیلی علاقه داشتم که روزی تصویربردار حیات وحش شوم. اما این علاقه، از علایقی بود که فقط در گوشه ذهنم بود. اصلا انتظار نداشتم روزی این کار را انجام دهم. یعنی هیچ برنامه ای هم در زندگی برای رسیدن به آن نداشتم.

    اما خیلی عجیب است. این جمله را از عمق وجودم قبول دارم که:

    اگر انسان به چیزی علاقه داشته باشد و در آن راه کمی حرکت کند، دنیا او را به آن سمت رهنمون خواهد شد.

    اما غافل از اینکه خلقت این دنیا به شکلی است که ما را به آرزوهایمان برساند. حتی فراتر از آن. چیزی که باعث شد من در سن ۳۵ سالگی بشوم:

    تصویربردار حیات وحش
    و مدرس ساخت مستندهای حیات وحش

    اگر تمایل داشتید بیشتر در مورد من بدانید به وب سایت «مستندسازی» سری بزنید.

© تمامی حقوق مطالب برای وبسایت شاخه‌های طوبی محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع و شرعا حرام می باشد.
قدرت گرفته از : بک لینکس